ROMÁRIO KWAM NIET (1)
Hij kwam niet. Er is een boek verschenen over Romário de Souza Faria. Het gaat over zijn tijd bij PSV tussen ’88 en ’93 (109 wedstrijden/98 doelpunten). De kleine grote ster van weleer zou deze week in Eindhoven bij de presentatie zijn, maar hij ontbrak. Hij bleef in het zomerse Rio en liet het boek het boek.
Typisch Romário. Ik kan erover meepraten, want begin 1989 reisde ik naar Brasil om de bruiloft van mijn aardige neef Thom te bezoeken. Tevens zou ik voor de Pers Unie (een samenwerkingsverband van regionale kranten) een verhaal proberen te maken over de roots van Romário, die sinds enkele maanden de pannen van het dak speelde bij PSV.
In Rio kreeg ik hulp van de persvoorlichter van Romário’s oude club Vasco. Hij regelde een gesprek met de ex-trainer van de crack en met diens ouders. Prachtig verhaal. Klein, vrijstaand huis aan de rand van een favela. Vader de Souza Faria deed het woord, moeder en zusje keken toe. Als ik moeder iets vroeg, gaf vader antwoord. Zijn vrouw diende hem en mij (en tolk Gerrit Vermeer) slechts af en toe een glaasje water aan te reiken.
Terug in Nederland wilde ik de reportage completeren met een interview met Romário zelf. Afspraak gemaakt op de Herdgang waar PSV traint, op de vrije woensdag, 11 uur. Maar Romario kwam niet opdagen. De uitbater had met me te doen en belde hem. “Hij kan niet komen, hij is moe”, kreeg ik te horen. “Ga naar zijn huis”, adviseerde de man en gaf het adres. Weldam, ik weet de straatnaam nog. Fotograaf Gerard en ik belden er hoopvol aan, maar niemand deed open. Tja, dan maar onverrichter zake terug naar Hengelo.
Nieuwe afspraak gemaakt, precies een week later. Maar hetzelfde verhaal. Geen Romario. In de kantine meldde zich echter opeens PSV’s aanvoerder Hans van Breukelen. Hij had zich nog even laten behandelen door de fysio, vertelde hij. Dan: “Interview met Romário? Hij komt niet? Tweede keer al? Wacht maar. Ik bel hem even.”
Twintig minuten later kwam de ster glimlachend het gebouw binnenwandelen. Het interview kon doorgaan. Technisch-directeur Frank Arnesen was erbij om wat te helpen met vertalen. Hij had in Spanje gevoetbald. Zo werd het al met al een bijzondere reportage, een van de mooiste die ik ooit maakte. (Had ik die krant maar bewaard).
PS Ik herinner me ineens dat ik nog een foto heb genomen van Romário’s ouders en zusje. Gezocht en gevonden. En ik herinner me ook dat ik hem bij het interview in Eindhoven die foto liet zien, waarna hij even emotioneel werd. Ver van huis….
(Zww foto Gerard Hassing, kleurenfoto GE)
