Zelfs de kenners op tv noemen hem een wonder. Ze betitelen hem als godenzoon, als de beste voetballer aller tijden, als Leo de Ontembare. Je leest bijvoeglijke naamwoorden als Messiaans, uitmuntend, fenomenaal en onovertroffen. Dat is terecht. Hij is inderdaad enorm goed. Geniaal misschien. Wat geinig dat hij vervolgens een penalty miste. Hoe kon dat zo ineens? Hoe wonderlijk was dat?

Vandaag wordt Lionel Andrés Messi Cuccittini 39 jaar. 21 jaar geleden vierde hij zijn verjaardag in Enschede. Zou hij dat nog weten? Hij was daar vanwege het WK voor Voetballers onder de 20 jaar. De Argentijnen logeerden in het Dish-hotel. Ze trainden bij Sparta en speelden enkele wedstrijden in het Arke stadion. Ik was erbij tegen Egypte. Argentinië won met 2-0.  Messi scoorde de 1-0 en in blessuretijd maakte Zabaleta de 2-0.

Namens de TCTub meldde ik na afloop de perschef van de Fifa dat ik Messi graag wilde spreken. Een kwartiertje later stond ik in de perstent op het voorplein van het stadion oog in oog met Messi. Ik moet het toch even vertellen, want het mondde uit tot mijn en waarschijnlijk ook Messi’s kortste interview aller tijden. Nou ja, interview? Noem het maar een praatje. De term ‘interview’ is niet op zijn plaats. Ik stelde een vraag, de tolk vertaalde en Messi antwoordde ‘si’. Ik wachtte nog even, maar de kleine ster liet het bij si. ‘Nog een vraag’, vroeg de tolk. Jazeker. Ik stelde mijn tweede vraag. Messi dacht even na en antwoordde andermaal ‘si’. Bij de derde en laatste vraag haalde hij zijn schouders op, keek mij aan en antwoordde: ‘Espero que sí’ (ik hoop het). Hoe krijg ik die jongen aan het praten, dacht ik bij mezelf. Maar het hoefde al niet meer, De tolk zei: ‘Thank you’ en gaf het woord aan enkele Argentijnse collega’s. Ik wachtte nog even om te kijken hoe dat ging. Tegen zijn landgenoten was Leo ietsjes uitgebreider, maar nog steeds heel kort van stof. Anno 2026 houdt hij nog steeds niet van interviews. Dat zie je aan zijn gezicht als hij na het zoveelste doelpunt in de zoveelste WK-wedstrijd een reactie moet geven.

PS. In 2005 werd hij met Argentinië o 20jr wereldkampioen.
(foto rtv Oost)

Het zat eraan te komen, dat wist ik wel. Maar toen afgelopen zondag het appje vanuit Hengevelde meldde dat hij was overleden, overviel me dat. Ik hoopte hem nog te spreken bij de seniorenavond of tijdens de zaterdagmiddagbijeenkomst van de Zomerfeesten, maar dat mag niet zo zijn. Harry Lentelink is uit de tijd geraakt. Aan zijn welbestede leven is na ruim 81 jaar een einde gekomen.

In de eerste 25 jaar van ons bestaan deden Harry en ik veel samen. We waren klasgenoten op de lagere school, we voetbalden samen in de junioren van WVV en bij de senioren trainden we samen. Toen we jonge twintigers waren, deden we de parttime studie voor leraar lichamelijke opvoeding. Drie jaar reden we twee keer per week samen naar Hengelo of Enschede. In oktober 1972 moest Harry als dienstplichtig soldaat op herhaling en gedurende die drie weken verving ik hem op de lagere school in Rietmolen. Ik had op dat moment geen baan en kon zijn taken overnemen als meester van de vijfde klas. Dat soort zaken schiep een band tussen ons. Hoewel daarna onze wegen scheidden, hadden we af en toe nog wel contact. En dat was altijd fijn. Harry was een buitengewoon sympathiek mens. Iedereen die hem gekend heeft, zal hem missen. Dat weet ik zeker.

Na de ulo en de Hengelose kweekschool werd Harry onderwijzer op de lagere school van Rietmolen. Hij deed de reeds genoemde opleiding voor gymnastiekleraar, kreeg een baan op de huishoudschool in Neede, haalde ook nog aktes als docent tekenen en handenarbeid, stapte over naar een school voor lager beroepsonderwijs in Haaksbergen en daarna Borculo en gaf al die vakken waarvoor hij gestudeerd had inclusief maatschappijleer. Het liefst gaf hij les aan leerlingen die het moeilijk hadden, jongens en meisjes die een individuele aanpak nodig hadden.
Harry en zijn vrouw Marianne woonden aanvankelijk in Rietmolen. Na enkele jaren verkasten ze naar de Vinkestraat en gingen daar niet meer weg. Ze kregen drie dochters en hebben intussen alweer tien kleinkinderen. Twee van de drie dochters werkten en woonden een tijd in Amerika cq elders in Europa en dat leverde Harry en Marianne mooie reizen op.

In zijn vrije tijd zat Harry niet stil. Jarenlang voetbalde hij in het eerste elftal van WVV als een ouderwetse libero. Hij was tamelijk snel en technisch. Hij had inzicht, kon het spel goed lezen, zoals dat tegenwoordig heet. Harry speelde graag wat achter de verdedigers van waaruit hij zijn medespelers coachte. Ook was hij aanvoerder. Rustig en plezierig. Hij was een prettige teamspeler, de rust zelve en to the point. Hij wees spelers die dat even nodig hadden, op een kalme, duidelijke manier op hun taken.
Oh ja, nog een anekdote uit die tijd, die ik graag nog even vertel. Toen Harry en Marianne trouwden, had hij diezelfde avond moeten trainen. Met een man of vijf sloten we een weddenschap af. Als hij die avond ondanks de avondbruiloft toch zou komen trainen, zou hij een paar kratten bier winnen. En jawel. Sneaky verliet de bruidegom de volle zaal van Assink, reed snel naar de Diepenheimsestraat waar toen het voetbalveld nog lag, kleedde zich om, liep een paar rondjes, schoot twee ballen in het doel, kleedde zich weer om en meldde zich weer bij Marianne achter de feestelijke tafel van het bruidspaar. Bijna niemand had het gemerkt. Wij waren een paar kratten Grolsche beugels kwijt die we hem een week later in hun huis in Rietmolen hebben aangeboden. Dat werd toen een aangenaam avondje, herinner ik mij nog goed.

Harry was een echte sportman. Hij tenniste vele jaren, uren stond hij op de baan en won menige wedstrijd. En ook daar klinkt dezelfde reactie. Hij was altijd vriendelijk, sportief, plezierig en positief. Hij speelde golf, volleybalde en genoot ook van wintersport. Jarenlang gaf hij sportlessen in de Bentelose Pol. Hij was overigens niet alleen in de sport actief. Harry is bestuurslid en – samen met Marianne – vrijwilliger geweest van de Stichting Sport- en Gemeenschapsvoorzieningen Hengevelde (SSGH). Kleedkamers en tribunes schoonmaken, zaal vegen en boenen, bardiensten draaien, dat werk allemaal. Vorig jaar nog werden ze daarvoor gehuldigd. Waarschijnlijk heeft hij zich meer dan 30 jaar ingezet voor De Marke.
Harry maakte zich eveneens verdienstelijk voor de parochie, onder andere door tientallen keren een avondwake te leiden. Iedere dorpsgenoot zal zich dat nog herinneren.

Nu is hij uit de tijd, deze dorpsgenoot. Mijn klas- en studiegenoot van lang geleden. Hij leed aan de ziekte van Alzheimer en dan weet je dat het einde in zicht is. Deze dinsdag zou hij naar een hospice gaan, maar een paar dagen eerder overleed hij. Hij wilde graag thuis sterven en dat gebeurde dus ook.
Zijn goeie eigenschappen heb ik en passant genoemd. Dat waren er veel. Harry was een man zonder vooroordelen. Meningen over anderen had hij wel, maar hield ze meestal voor zichzelf. Kom daar tegenwoordig nog eens om. Ik mocht hem graag. Daarom ook spookt zijn vertrek naar het hiernamaals dezer dagen regelmatig door mijn hoofd.
RIP Harry.