Maar dan kom je onder druk te staan in een groot, vol stadion op het WK en voor miljoenen tv-kijkers. Dat is andere koek. De spelers trainen erop en gaan met vertrouwen naar de wedstrijd. Na 120 intensieve minuten voetbal is alles anders. Welke speler is dan nog koelbloedig? De coaches kennen hun pappenheimers en wijzen vijf man aan. Koeman koos vooral mannen die ingevallen waren. Routiniers met een goeie trap. Koopmeiners (harde bal onder in de hoek) en Weghorst (prachtige, onhoudbare bal in de kruising). Kluivert en Timber waren nog tamelijk fris, maar ook onervaren. En bovendien kozen ze voor een rare aanloop. Dat werden missers. Tot slot Summerville die nog maar kort deel van Oranje uitmaakt en ook nog een hele wedstrijd inclusief verlenging achter de kiezen had. Hij had eveneens een rare aanloop. Ook mis. Ongelooflijk.

Ik had het anders gedaan als ik Koeman was. Gewoon na de verlenging vijf routiniers aanwijzen met de opdracht de bal hard in de hoek te knallen. Van Dijk, Dumfries, De Roon plus Koopmeiners en Weghorst. Ze kennen het WK-podium. Ze lopen al jaren mee.

Overigens zou het nog beter zijn als na zo’n knockout-duel alle elf spelers een penalty moeten nemen. Dan wordt het aantrekkelijker voor de kijker en eerlijker voor het toernooi. Maar dat is een hersenspinsel van mij. Dat zal de FIFA nooit gaan doen.

Hoe dan ook, ik blijf erbij dat penalty’s gemakkelijk zijn. Ook onder druk. Oranje kon het echter weer niet en gaat morgen terug naar Nederland. Vreselijk jammer is dat. We blijven het WK volgen, maar de aardigheid is eraf.