DOPE
The Voice is terug. Ik was nieuwsgierig en keek gisteravond een stukje van het programma. Er kwam een leuk meisje van zestien het podium op, Haley. Ze zong Bring it on home to me, een nummer van de legendarische Sam Cooke (foto). Dat vond ik mooi en Haley deed het goed. Een meisje van zestien dat gekozen heeft voor een lied van een zanger die al ruim zestig jaar dood is. Goed dat het repertoire van ruim een halve eeuw geleden op die manier blijft leven.
Toen kwam de jury. Willie Wartaal had gedraaid en was bijna over de toeren. Hij riep tegen Haley: “Jouw muziek is precies de muziek die ik thuis met met mijn gezin ook altijd zing.” Maar dan: “Het lijkt me dope om met jou die sicks (?) te maken en Nederland kapot te maken. Jij…bent… een… ster”. Ik ging nog even voor de zekerheid een stukje terug op om te controleren of ik gehoord had wat ik meende gehoord te hebben.
Jurylid Dinand Woesthoff had ook gedraaid. “Ik ben weg van je stem. Ik zat in de stoel en dacht Is this real. Ik draaide en dacht: is this real.‘ Ik zou heel graag met jou op die journey gaan.”
Even later zei de presentator dat Haley het zou gaan nailen, zoiets.
Ik haakte af…
